در ۱۴ سپتامبر ۲۰۲۵، گراسیلا گومز هرناندز، زن ۳۰ ساله‌ای که تنها چند ساعت پیاده‌روی کرده بود و مسیر را گم کرده بود، در حوالی مرز سن دیگو جان باخت. او آخرین پیام خود را به مادرش فرستاد و گفت: «دیگر نمی‌توانم ادامه دهم.» جسد او دو هفته بعد پیدا شد، اما در آن زمان بخش زیادی از بدنش در خاک ناپدید شده بود.

گومز هرناندز در یکی از پرنظارت‌ترین مناطق جهان از بین رفت. یک برج نظارتی ساخته‌شده توسط شرکت General Dynamics از سال ۲۰۱۹ بر فراز تپه‌ای در آن حوالی نصب شده که مجهز به دوربین‌های الکترواپتیکال و مادون‌قرمز با لنزهای بلندبرد است و قادر است اهداف را در فاصله ۵ تا ۷ مایلی ردیابی کند. فاصله او تا این برج تنها یک مایل بود.

این حادثه بخشی از یک الگوی تکرارشونده در مرزهای جنوبی کالیفرنیا است. تحلیل‌های انجام‌شده نشان می‌دهد دست‌کم ۱۳۸ جسد مهاجر در چهار سال اخیر در شعاع دید دوربین‌هایی پیدا شده که برای ردیابی و کمک به آن‌ها طراحی شده بودند. تخمین‌ها حاکی از آن است که در بیش از نیمی از این موارد، جسد در مکانی بوده که دوربین بدون مانع خطی دید مستقیم به آن داشته است.

این سیستم‌های نظارتی که از هوش مصنوعی برای تمایز مهاجران از حیوانات و ردیابی حرکات آن‌ها استفاده می‌کنند، با هزینه‌ای بیش از یک میلیارد دلار توسعه یافته‌اند. علاوه بر برج‌های نظارتی، شبکه‌ای از دوربین‌های مسیریاب، سنسورهای حرکات زیرزمینی، رادار، پهپادها و حتی بالون‌های هوایی نیز منطقه را پوشش می‌دهند. در مارس ۲۰۲۵ نیز استفاده از ماهواره‌ها برای نظارت بر مرزها به دستور دولت آمریکا آغاز شد.

برخی از قربانیان به سرعت جان خود را از دست داده‌اند، اما ده‌ها نفر در اثر سرمازدگی یا گرمازدگی در طبیعت و در فاصله بسیار نزدیک به این دوربین‌ها با مرگ‌های آهسته و قابل پیشگیری روبرو شده‌اند.

آینده نظارت هوشمند و مرزهای انسانی#

این گزارش نشان می‌دهد که پیاده‌سازی تکنولوژی‌های نظارتی پیشرفته بدون یک سیستم پاسخ‌گویی سریع و انسانی، عملاً منجر به نجات جان افراد نمی‌شود. برای توسعه‌دهندگان و شرکت‌هایی که در حوزه ایجنت‌های نظارتی هوشمند فعالیت می‌کنند، این یک هشدار جدی است: تشخیص خطر بدون ایجاد مسیر عملیاتی برای امداد، ارزشی ندارد. در حال حاضر، تمرکز بر روی «ردیابی» به جای «نجات» در سیستم‌های مرزی، همچنان با شکست‌های اخلاقی و عملیاتی همراه است.

منبع: MIT Technology Review