سموئل کینگ، دانشجوی دکتری بیومهندسی در دانشگاه استنفورد و مؤسسه Arc، در سال ۲۰۲۵ با بهره‌گیری از یک مدل زایشی هوش مصنوعی، طرح‌های ژنتیکی (genetic blueprints) برای ویروس‌های ریز پیشنهاد داد. MIT Technology Review در گزارش مربوط به این کار تأکید کرده که این هنوز نمونه‌ای از حیاتِ تولیدشده با هوش مصنوعی نیست، اما می‌تواند گام بعدی باشد.
کینگ به‌دلیل این پژوهش در فهرست «نوآوران زیر ۳۵ سال» (Innovators Under 35) مجله MIT Technology Review قرار گرفته است.
پنل گفت‌وگو در MIT Technology Review#
در ۱۶ اکتبر ۲۰۲۶، جیمز اودانل، خبرنگار ارشد حوزه هوش مصنوعی در MIT Technology Review، در قالب یک گفت‌وگوی زنده با کینگ دربارهٔ این پژوهش، راه‌یابی به فهرست نوآوران زیر ۳۵، و شیوه‌های تازهٔ نگاه به زیست‌شناسی صحبت می‌کند.
مرز میان «پیشنهاد طرح» و «ساخت حیات»#
آنچه کینگ انجام داده، تولید طرح ژنتیکی است — یعنی خروجی مدل، یک نقشهٔ ترکیب نوکلئوتیدهاست. این با ساخت فیزیکی ویروس و اطمینان از زنده بودن و کارکرد آن فاصله دارد. منبع نیز همین تمایز را روشن کرده: «هنوز نمونه‌ای از حیاتِ تولیدشده با هوش مصنوعی نیست.»
برای کسی که در حوزهٔ ایجنت و اتوماسیون کار می‌کند، این خبر چند نکتهٔ عملی دارد. اول، مدل‌های زایشی دیگر فقط متن و تصویر تولید نمی‌کنند؛ خروجی‌های ساختاریافته در حوزهٔ زیست‌شناسی هم در دسترس‌اند. دوم، این خروجی‌ها هنوز در مرحلهٔ «پیشنهاد»اند و اعتبارسنجی آزمایشگاهی، هزینه و زمان خود را می‌طلبد. سوم، اگر کسی بخواهد از این الگو برای اتوماسیون پژوهش‌های بیولوژیک استفاده کند، باید بداند که حلقهٔ «طرح → ساخت → تست» هنوز خودکار نشده و نمی‌تواند صرفاً بر پایهٔ خروجی مدل نتیجه‌گیری کند.
منبع: MIT Technology Review
دیدگاه‌ها
برای گذاشتن دیدگاه وارد شو
دیدگاه‌ها فقط از حسابهای کاربری پذیرفته میشوند.
ورود / ثبتنامهنوز دیدگاهی ثبت نشده — اولین نفر باش.