اعترافات یک آدمِ درگیر با اتوماسیون – قسمت ۶ اتوماسیونی که یواشکی مُرد یه بار یه اتوماسیون ساختم که واقعاً عالی کار می‌کرد. لیدها از فرم وارد ⁦CRM⁩ می‌شدن، سیستم خودش دسته‌بندی می‌کرد، بعد هم یه سری پیام و تسک برای تیم فروش ساخته می‌شد. همه چیز تمیز، مرتب و کاملاً اتومات. چند هفته اول هم عالی پیش رفت. همه راضی بودن و من هم خوشحال از اینکه یه کار تکراری از دوش تیم برداشته شده. تا اینکه یه روز یکی از بچه‌های فروش گفت: «چند وقته لید جدید نمیاد؟» اول فکر کردم بازار خوابیده. ولی وقتی رفتم سیستم رو چک کنم، فهمیدم داستان چیز دیگه‌ایه. اتوماسیون دو هفته قبلش مرده بود. نه اروری داده بود، نه کسی متوجه شده بود. فقط یه تغییر کوچک در ⁦API⁩ یکی از ابزارها باعث شده بود کل فلو از همون اول متوقف بشه. از اون روز یه قانون ساده برای خودم گذاشتم: هر اتوماسیونی که می‌سازی، باید سه چیز کنارش داشته باشه: ۱. نوتیفیکیشن خطا اگر جایی از فلو شکست خورد، همون لحظه خبر بده. ۲. لاگ قابل بررسی بتونی سریع ببینی آخرین بار سیستم کجا متوقف شده. ۳. یک سیگنال سلامت مثلاً اگر تا ۲۴ ساعت هیچ خروجی‌ای تولید نشد، سیستم خودش هشدار بده. چون واقعیت اینه: بیشتر اتوماسیون‌ها با خطای بزرگ از کار نمی‌افتن… با یک تغییر کوچک و بی‌صدا می‌میرن.